MDMA — trip raporty #1

MDMA opisuje się jako entaktogen, nie klasyczny psychodelik: jego rdzeniem nie są wizje, lecz poczucie bliskości, otwartość emocjonalna i wzmożone czucie ciała. Trip raporty pokazują to lepiej niż tabela dawek, a przy okazji uświadamiają, jak bardzo przebieg zależy od dawki, stanu psychicznego i otoczenia, czyli od set i setting. Zbiór podzielony jest na trzy części. Tu znajdziesz: cichą euforię w samotnym pokoju, przyjacielską terapię w ciemności, czuły seks pary kochanków, sesję po rozstaniu i starsze małżeństwo odkrywające bliskość na nowo. Część druga przynosi: niecierpliwe przedawkowanie, więź międzypokoleniową, sylwestrowy klub, trio i bad trip. Część trzecia zamyka zbiór: hotelową nocą małżeństwa, sesją terapeutyczną po stracie, mieszanym tripem z LSD i ketaminą oraz najtrudniejszą historią całego zbioru.

Niska dawka, własny pokój

Autorka, podpisana nickiem kitty, ma za sobą niewiele substancji i bierze MDMA w domu, sama, wieczorem. Połyka połowę tabletki o 20:15 i popija sokiem jabłkowym. Z perspektywy czasu wymienia swój pierwszy błąd: tuż przed przyjęciem dużo zjadła, co opóźnia wejście. Przez ponad trzy godziny nie czuje nic poza narastającym zdenerwowaniem i przekonaniem, że wyrzuciła pieniądze. Dopiero między wpół do dwunastej a pierwszą zaczyna się właściwe działanie: lekki szczękościsk, rozszerzone źrenice i miękkie, przyjemne czucie ciała.

To jest sedno tej relacji. Nie ma tu wizji, podróży ani wielkich odkryć, jest za to spokojne, fizyczne poczucie dobrostanu i rosnąca czułość wobec samej siebie. Autorka zakłada słuchawki, włącza ulubioną muzykę, wyciąga ręce w górę i patrzy w sufit. Przytula pluszaki, dotyka swoich włosów, turla się po łóżku.

Dotykam swojego ciała, jest takie miękkie, takie przyjemne. Przytulam się do moich pluszaków. Jest mi tak dobrze. (...) Zakładam słuchawki, włączam ulubioną muzykę i leżę. Wyciągam swoje ręce w górę i patrzę w sufit. Jestem małym skowronkiem, jestem taka lekka. Turlam się po łóżku w najlepsze. Czuję pojawiający się uśmiech na mej twarzy. Czuję się dobrze sama ze sobą. Czuję, że ma miłość do samej siebie rośnie.

Wraz z poczuciem ciepła przychodzi ogromna potrzeba bliskości. Pluszaki przestają wystarczać, autorka chce kogoś przytulić i całować, myśli o byłym chłopaku i o przyjaciółce, którą najchętniej by teraz uściskała. „Przytuliłabym cały świat." Żadna zła myśl nie jest dopuszczana do głowy, jakby wszystkie były zablokowane. Pojawiają się typowe efekty fizyczne: suchość w ustach i guma do żucia, którą się rozkoszuje.

Najciekawszy jest jej własny wniosek o dawce. Cieszy się, że wzięła mniej, bo łagodne wejście pozwala czuć spokój i radość z najmniejszej rzeczy zamiast rzucania się na głęboką wodę.

Słucham muzyki, będę to chyba powtarzać w nieskończoność: CZUJĘ SIĘ TAK DOBRZE. Nie żałuję, że wzięłam mniej. Może lepiej się przyzwyczajać i doświadczać na początku mniejszych przyjemności z panny emki. Lepiej nie rzucać się od razu na głęboką wodę, tylko czuć taki ogromny spokój i przyjemność z każdej najmniejszej rzeczy. Piszę to teraz naćpana, naćpana miłością, jaką jest ta jedna, głupia, malutka pixa. Takie małe, a tyle szczęścia.

O 7:52 budzi się bez śladu zjazdu, z odrobiną dodatkowej energii. Ocenia noc bardzo dobrze. Niska dawka dała tu łagodny przebieg i brak typowego pogorszenia nastroju nazajutrz.

Ta relacja ma jednak drugie dno, widoczne dopiero w komentarzach pod nią. W jednym z nich, opisując sam koniec doznania, autorka pisze:

Gdyby ktoś by mi teraz powiedział: „ej, chodź skoczymy z 20 piętra prosto do ognia!", to bym to zrobiła. Czułabym się wtedy najprawdopodobniej bardzo dobrze. Czułabym się jak ptak.

To dobrze pokazuje, jak MDMA potrafi rozmyć ocenę realnego ryzyka. W późniejszym komentarzu autorka przyznaje, że od napisania raportu wzięła MDMA jeszcze siedem razy w ciągu jednego miesiąca, a inny użytkownik ostrzega ją wprost o neurotoksyczności i konieczności kilkutygodniowych przerw. Łagodny, udany pierwszy raz nie jest więc całą historią: pokazuje też, jak łatwo od „raz na próbę" przejść do brania zbyt częstego.

Bractwo w ciemności

To relacja o przyjaźni w najczystszej postaci. Trzej dojrzali mężczyźni, którzy znają się od lat i nazywają siebie półżartem „Bractwem" albo „Kultem Trzech" (mormon, wędrowny chrześcijanin i autor, podpisany jako Wiccan_Seeker), zwołują sesję, bo jeden z nich utknął na życiowym problemie i potrzebuje przepracować go w komforcie MDMA i braterskiego wsparcia. Zasada grupy jest prosta: są dla siebie na dobre i na złe, łącznie z taksówką za pięćdziesiąt dolarów o czwartej nad ranem.

Otoczenie jest celowo minimalne, a autor opisuje je niemal jak scenografię obrzędu.

I tak właśnie oddaliliśmy się od konsensualnej rzeczywistości: mormon, wędrowny chrześcijanin i jeden Wiccanin, trzej psychodeliczni starcy siedzący w ciemności, wchłaniający trzy razy po sto miligramów metylenodioksymetamfetaminy. (...) Była tylko Ciemność, moje Ja i bezcielesne głosy moich najlepszych przyjaciół.

Każdy bierze sto miligramów, „bo więcej nie było potrzebne". Na stole leży listek diazepamu jako zabezpieczenie na wypadek trudnych momentów, dostępny bez pytań i bez wstydu. Nigdy nie był potrzebny, ale zawsze jest pod ręką, bo „w psychodelikach nie ma miejsca na macho".

Po wejściu rozmowa najpierw rzednie, a potem staje się coraz bardziej osobista. Po długiej ciszy jeden z przyjaciół opowiada, jak był systematycznie i brutalnie maltretowany w dzieciństwie, otwarcie jak nigdy wcześniej. Pozostali słuchają. Autor dzieli się własną historią przemocy, a potem trafnie nazywa mechanizm, który czyni z MDMA narzędzie terapeutyczne.

Otóż wpływ, jaki MDMA wywiera na wiele osób, polega na tym, że potrafią spojrzeć na siebie jakby z dystansu, a zarazem pozostać ze sobą intymnie połączone. To tak, jakby zasłona bólu została psychodelicznie uniesiona, a przeszłość ukazała się w nowym świetle. To w istocie zastosowanie ecstasy w psychoterapii.

Po około dwóch godzinach przyjaciele wypuszczają swoje urazy i przechodzą do marzeń o wspólnym, spokojnym życiu na starość. Dużo czasu spędzają w milczeniu: najważniejsza praca dzieje się w środku. W relacji pojawia się też rzeczowa korekta mitu o samej substancji.

„Ecstasy" to najgłupsza nazwa narkotyku w historii. Nie wpadasz przez nią w ekstazę. Jeśli tańczysz, być może, ale siedząc spokojnie w ciemności czujesz się raczej naładowany energią, a zarazem spokojniejszy niż przedtem. Czujesz się bardzo dobrze, ale daleko ci do uniesienia. Najbardziej uderzające jest zniesienie codziennych trosk i, dlatego właśnie zwołaliśmy tę sesję, wypełnienie empatią.

Sesja kończy się łagodnie: jednym piwem, jointem i powolnym odpływaniem w sen. To wzorcowy przykład przemyślanego, niemal terapeutycznego użycia: dobrana dawka, idealny set i setting, jasna umowa o bezpieczeństwie i MDMA jako narzędzie przepracowania trudnych spraw w gronie zaufanych ludzi.

Kochankowie jak bogowie

Autor, podpisany jako Hokulea, opisuje doświadczenie z zimy 1991 roku: dzień spędzony z kobietą, którą sześć miesięcy wcześniej poznał i uznał za miłość swojego życia. Para była wtedy kochankami od około trzech miesięcy. Tym razem postanowili połączyć MDMA z grzybami Copelandia cyanescens w bardzo intymnym i starannie przygotowanym settingu: prywatny dom w Arizonie, tylko we dwoje, świece, miękkie posłanie przy kominku, odłączony telefon, muzyka i gorąca balia.

Świadomie wybrali niską dawkę: po 75 mg MDMA na osobę. Powód był bardzo konkretny:

Tę dość skromną dawkę wybraliśmy, by zminimalizować jego skłonność do tłumienia erekcji i orgazmu; bardzo skutecznie, jak się okazało.

MDMA przyjęli jako pierwsze, a po 45 minutach dołączyli grzyby. Dzięki temu ciepły, empatogenny stan MDMA złagodził wejście w grzyby, które pojawiły się łagodnie i płynnie.

Po wyjściu z gorącej balii przenieśli się do domu, do kominka. Widok J w złotym świetle dosłownie odbiera autorowi oddech: jej skóra jest miękko świetlista, ciało swobodne, wydaje się jakby przezroczysta, promieniująca od wewnątrz nie kolorami ani wzorami, lecz ponadczasową czułością.

Usiedli naprzeciwko siebie, całkowicie nadzy. W przeciwieństwie do pierwszego wspólnego doświadczenia z MDMA, tym razem prawie nie rozmawiali. Wszystko działo się w ciszy i poprzez ciało.

Pocałunek łączy nasze usta i drżymy z rozkoszy. Powolny, narzucający się rytm rozpoczyna ten ponadczasowy taniec, gdy oddajemy się rozdzierającej słodyczy czułego dotyku. Bez pośpiechu, bez strachu, bez chwytania czy powstrzymywania – każda pieszczota wypisuje na skórze jakiś pradawny, bezsłowny tekst, alfabet ekstazy.

Oryginał jest tu poetycki i niemal bezsłowny: zamiast opisu fizycznego autor pisze o „powolnym, narzucającym się rytmie", który „zaczął ponadczasowy taniec", i o każdym dotyku jako starożytnym, bezsłownym piśmie na skórze. Pod wpływem MDMA i grzybów czucie ciała jest tak wyostrzone, że nawet zwykły pocałunek wywołuje drżenie, a poczucie połączenia z partnerką jest ważniejsze niż sam akt. To cecha charakterystyczna MDMA: wzmożona taktylność i empatia przesuwają ciężar z mechaniki na obecność i czułość.

Wchodząc w ten nurt, wpadamy w doskonałość. Każda chwila, każde wspólne poruszenie jest pełne, całkowicie wciągające i satysfakcjonujące. Pragnienie i posiadanie, sięganie i osiąganie stopiły się w jedno; każda wieczna sekunda jest niewypowiedzianie słodka i spełniająca, całe romanse i niezliczone orgazmy nie mogą się równać z tym jednym dotykiem, tym pocałunkiem, tym połączeniem. Jedność pożądania i uczucia, pragnienia i pragnienia dla ukochanej jest pełna. Kochając się, całkowicie rozpływamy się w sobie i stajemy się wszystkimi kochankami, archetypowymi kochankami, całą tęskniącą ludzkością i samym życiem.

To trwało przez kolejne godziny, przez każdą możliwą permutację w niewyrażalnej błogości. Kulminacyjne orgazmy były tak intensywne, że oboje czuli niemal lęk — ledwo wierzyli, że nadal żyją. Potem, powoli, zaczęli sobie przypominać, kim rzekomo są.

Dziesięć lat później autor pisze, że wciąż są razem (w małżeństwie) i nadal kochają się z tą samą intensywnością i oddaniem.

Tylko w naszym śmiertelnym ciele rodzi się ta nieznośna czułość, która jest naszą ostateczną naturą i pięknem, i bez której żadna miłość ani namiętność nie mogłyby istnieć.

Wpływ MDMA na pożądanie, sprawność i orgazm omawia artykuł o MDMA a seksie.

Po rozstaniu, sama ze sobą

Autorka, podpisana jako Lavendersheep20, ma osiemnaście lat i bierze MDMA pierwszy raz, choć ma już doświadczenie z innymi psychodelikami. Robi to świeżo po rozstaniu, mimo że na Reddicie odradzano jej branie w takim momencie. Posłuchała własnej intuicji. Setting jest celowo terapeutyczny: własny pokój, większość czasu w łóżku, współlokatorka obecna, ale nieingerująca. Autorka wymienia długą listę swoich rozpoznań, w tym depresję lekooporną, zaburzenia lękowe i autyzm, co czyni jej spokojny przebieg tym bardziej wymownym.

Wejście, po około trzydziestu pięciu minutach, jest bardzo silne. Pojawiają się mdłości i przytłoczenie, z którymi autorka radzi sobie oddechem i chowaniem głowy pod koc. Potem przychodzi coś, co opisuje jako wypadnięcie z czasu: prawie dwie godziny spędzone twarzą w poduszce, w kontemplacji własnego życia, choć subiektywnie wydaje się, że minęło kilka minut.

Część notatek robi na bieżąco, na telefonie, i to właśnie te surowe zapiski najlepiej oddają jej stan. Jeden z nich dotyczy lęku przed zmianą.

Często w życiu planuję różne rzeczy w określony sposób, ale jest w porządku, gdy zupełnie zbaczają z tej drogi. Na przykład myślałam, że wyjdę za [byłą dziewczynę], ale to w porządku, że tak się nie stanie. (...) Jest w porządku, że rzeczy się zmieniają.

W dłuższej przerwie między zapiskami, którą subiektywnie odczuwa jako kilka minut, a która obiektywnie trwa prawie dwie godziny, dochodzi do głębszego pogodzenia się ze sobą.

Czułam całkowity brak lęku i bólu, a zarazem pełną akceptację tego, że życie jest trudne i zawsze takie będzie.

Z tej akceptacji wyrastają konkretne postanowienia. Autorka usuwa aplikację randkową, bo nie chce przygodnych znajomości ani na razie związku, lecz chce skupić się na przyjaźniach i na sobie. Formułuje trzy słowa, które chce zapamiętać: spokój, równowaga, szacunek, a po chwili dokłada czwarte, radość. Sięga po znaną w środowisku zasadę i mówi, że doświadczenie wyznacza w jej życiu wyraźną cezurę.

To było najbardziej znaczące przeżycie mojego życia. (...) „Kiedy dostaniesz wiadomość, odłóż słuchawkę." Z pewnością czuję, i nadal czuję, że tę wiadomość dostałam. Gdybym nigdy więcej w życiu nie wzięła MDMA, myślę, że byłabym usatysfakcjonowana.

Ta relacja jest cenna również dlatego, że nie kończy się na szczycie. Autorka uczciwie opisuje zejście: wraca lęk, pojawia się nuda i bezsenność, sięga po skręta i pół tabletki alprazolamu, żeby zasnąć, a rano budzi się z bólem kolan. Nie czuje się jednak przygnębiona, lecz spokojna i pełna celu, z silną potrzebą bycia tego dnia samej. To obraz MDMA dalekiego od imprezy: pojedyncza, przemyślana sesja jako narzędzie uporządkowania emocji po stracie, z całą świadomością, że trudniejsze godziny też są częścią doznania.

Skóra i bliskość: starsze małżeństwo

Autor, podpisany jako Friendly old guy, ma siedemdziesiąt jeden lat, jest emerytowanym pracownikiem ochrony zdrowia i od pięćdziesięciu lat trwa w małżeństwie. Od dwóch i pół roku on i jego żona biorą MDMA mniej więcej raz na jeden, dwa miesiące, traktując je jako narzędzie erotycznego i emocjonalnego zbliżenia. W młodości oboje brali LSD jako hipisi, do psychodelików wrócili dopiero na emeryturze. To rzadka w tych zbiorach perspektywa: osoby starszej, zdrowej na tyle, by świadomie i ostrożnie korzystać z takich doświadczeń.

Relacja jest bardzo metodyczna w sprawach bezpieczeństwa. Autor sporządza roztwór o znanym stężeniu i odmierza obie dawki strzykawkami doustnymi, zanim cokolwiek się zacznie, bo „żadnego odmierzania na haju". Na szczycie mierzy sobie ciśnienie i tętno, zna swoje leki na nadciśnienie i swoje ograniczenia sercowe, jest też wysportowany. Sam zaznacza, że jego sto sześćdziesiąt miligramów to dawka duża, wyższa niż zalecana, czyli sto do stu dwudziestu.

Sednem opisu jest jednak coś innego niż dawkowanie: odkrycie przyjemności płynącej z całej skóry, nie tylko ze stref erogennych. Autor opracował technikę pokrywania całego ciała własnoręcznie zrobionym lubrykantem i powolnego masażu, który pod wpływem MDMA staje się dla niego źródłem głębokiej rozkoszy.

Jedną z pierwszych i najlepszych rzeczy, jakich nauczyło mnie MDMA, było to, ile przyjemności mogę czerpać z samego pocierania skóry. Byłem świadom znaczenia kontaktu ze skórą z pracy z noworodkami: badania wykazały, że dla ich rozwoju i dobrostanu kluczowe jest masowanie ich, gdy leżą w łóżeczkach. I oto teraz ten siedemdziesięciojednoletni dzieciak masuje własną.

Po około dwóch godzinach, każde przygotowane osobno, spotykają się w sypialni. Wzajemne nasmarowanie i dotyk całego ciała autor opisuje jako zlanie się w jedno.

W tym momencie jesteśmy jak dwie śliskie foki turlające się po plaży. Dot uwielbia tę część tak samo jak ja, i używamy rąk, ust i twarzy, żeby się nawzajem pokryć. Tyle błogości, tyle westchnień czystej przyjemności, tyle odkrywania. (...) Z dwojga osobnych ludzi przemieniło nas to w jeden ekstatyczny organizm.

Sildenafil pojawia się dopiero pod koniec, świadomie, żeby wcześniejsze godziny skupiały się na przyjemności i bliskości bez presji penetracji. Sesja kończy się dwugodzinnym spacerem po parku. Wartość całości autor ujmuje wprost.

Nasz akt miłosny trwał około dwóch godzin. W moim odczuciu TO właśnie jest sensem MDMA, jeśli chodzi o terapię par. Nie potrafię zacząć opisywać miłości i błogości, jaka przepływa między nami przez każdą część naszych ciał.

To portret seksualnego użycia substancji bardzo odległy od kontekstu imprezowego: spokojny, czuły i osadzony w długim związku, z dużą dbałością o bezpieczeństwo. Wpływ MDMA na pożądanie, sprawność i orgazm dokładniej omawia artykuł o MDMA a seksie.

Co dalej

Kolejne relacje — niecierpliwe przedawkowanie, więź chrzestnego z córką chrzestną, sylwestrowy rave, trio i bad trip w klubie — znajdują się w części drugiej. Część trzecia przynosi hotelową noc małżeństwa, sesję terapeutyczną po stracie, mieszany trip z LSD i najtrudniejszą historię całego zbioru.

Podstawy farmakologii, dawkowania, neurotoksyczności i bezpieczeństwa opisuje artykuł o podstawach MDMA. O tym, jak sprawdzić skład tabletki czy kryształu, mówi tekst o testowaniu substancji, a o roli nastawienia i otoczenia — artykuł o set i setting.