MDMA — trip raporty #3

Trzecia i ostatnia część zbioru zamyka relacje zapoczątkowane w części pierwszej i kontynuowane w części drugiej. Hotelowa noc małżeństwa z dziećmi, kliniczna sesja żałobnicza, trzy dni na granicy z LSD i ketaminą oraz najtrudniejsza historia całego zbioru: uraz wydobyty bez sieci bezpieczeństwa. Tu też najwyraźniej widać, jak bardzo skrajne mogą być efekty tej samej substancji w zależności od set i setting.

Para z dziećmi: noc tylko dla siebie

Autor, podpisany jako King of Suburbia, jest po trzydziestce, w stabilnym małżeństwie, ma dwoje dzieci. W przeszłości nadużywał alkoholu i kokainy, po czym przez jedenaście lat nie brał nic; w tym czasie ożenił się, kupił dom i ułożył życie. Dwa lata przed opisywaną nocą wrócił do MDMA, ale wziął je sam i przez cały czas żałował, że nie może dzielić tego z żoną. Po półtora roku namawiania żona w końcu się zgadza. Dzieci zostają u dziadków, a oni jadą na noc do hotelu z widokiem na zatokę Baltimore.

To jedna z nielicznych relacji, w których seksualny wymiar MDMA pokazany jest w kontekście długiego, codziennego związku, a nie świeżego zauroczenia. Przebieg autor opisuje z dokładnymi znacznikami czasu. Najpierw oglądają filmy i rozmawiają, używając ich jako punktu wyjścia do głębszej rozmowy o pułapkach konsumpcjonizmu i o tym, jak odnoszą się do dzieci. Dba o nawodnienie, a jedynymi fizycznymi przeszkodami są częste oddawanie moczu i wahania temperatury ciała.

Dopiero po kilku godzinach rozmowy i czułości przychodzi część fizyczna. Autor jest przekonany, że poślubił najpiękniejszą kobietę na świecie, a ona, zwykle skryta, niespodziewanie elokwentnie opisuje swój własny wgląd.

Jestem absolutnie przekonany, że poślubiłem najpiękniejszą kobietę na świecie. (...) Uświadamia sobie, że jedną z jej największych przeszkód na drodze do szczęścia jest nieumiejętność życia chwilą. Jak na osobę bardzo cichą i rzadko mówiącą o tym, co czuje, potrafi elokwentnie opisać swój wgląd w chwili, gdy się przed nią pojawia.

Samo kochanie się opisuje jako powrót do dawnej świeżości, ale z dojrzałą czułością.

Akt miłosny jest cudowny przez następne dwie godziny. Czujemy się, jakbyśmy znów mieli siedemnaście lat, ale z umiejętnościami i wrażliwością trzydziestolatków.

Wśród efektów pojawia się też wzmianka rzadko obecna w euforycznych relacjach: przejściowe trudności z erekcją, które autor przyjmuje spokojnie jako znaną cechę substancji. Po świetnym afterglow i krótkim śnie rano znów się kochają, a resztę dnia spędzają leniwie nad zatoką. Na koniec autor obraca w żart jedno z typowych ostrzeżeń dotyczących MDMA.

Jednym z zagrożeń wymienianych przy MDMA jest „niewłaściwe związanie się" z kimś. Rozumiem, jak to może być prawdą. Ale z kim lepiej niewłaściwie się związać niż z własną żoną?

To obraz substancji jako narzędzia odświeżenia wieloletniej relacji, z całą świadomością, że prawdziwa praca dzieje się w codziennym życiu po sesji.

Mikrodawka u terapeuty, po stracie

Autorka, którą tu nazywamy Marta, pisze rok po pojedynczej sesji odbytej za granicą, w ośrodku pracującym z MDMA poza polskim kontekstem prawnym. Ma czterdzieści jeden lat i półtora roku po stracie matki utknęła w żałobie, która przeszła w „funkcjonalną depresję": pracowała, gotowała dzieciom obiady, odprowadzała młodszą córkę do szkoły, ale nie potrafiła płakać ani opowiedzieć o matce bez zatrzymania się w połowie zdania. Sama opisuje to jako ciało, które chodzi i wykonuje codzienne czynności, podczas gdy część osoby, która kochała matkę, została zamknięta w pokoju, do którego zgubiła klucz. Próbowała klasycznej psychoterapii przez kilkanaście miesięcy, brała przepisany przez lekarza SSRI; pomógł na sen i na poranny lęk, ale nie ruszył tego, co Marta nazywa „murem". Trafiła do terapeutki, która oferuje legalne sesje z niską dawką MDMA jako narzędzie wspomagające psychoterapię, po czterech spotkaniach przygotowawczych poświęconych historii życia, obecnym lekom, stanowi serca i krążenia, mapie ciała i celowi sesji. Cel zapisuje na kartce, którą potem trzyma przy łóżku w gabinecie: „chcę móc pomyśleć o mamie i nie uciec".

Dawka jest celowo mała: około czterdziestu miligramów, czyli kilkukrotnie mniej niż w typowej sesji rekreacyjnej i wyraźnie mniej niż dawki używane w badaniach fazy 3 nad PTSD. Cel nie jest mistyczny ani erotyczny, lecz wąsko określony: dać Marcie tyle bezpieczeństwa emocjonalnego, by mogła wrócić pamięcią do ostatnich tygodni życia matki, bez ucieczki w odrętwienie. Setting jest gabinetowy. Marta leży na kozetce, przykryta cienkim kocem, w słuchawkach, z opaską na oczach. Terapeutka siedzi obok i co kilkadziesiąt minut sprawdza puls oraz pyta o samopoczucie; na laptopie zapisuje krótkie notatki. Na stoliku obok stoi szklanka z wodą, mała miska z owocami i pudełko chusteczek. Nie ma muzyki klubowej, nie ma świec, nie ma kominka. Jest cisza, czasem łagodna playlista skomponowana wcześniej wspólnie z Martą (utwory bez słów, głównie ambient i fortepian) i głos przewodniczki, który raz na jakiś czas pyta: gdzie teraz jesteś?

Wejście jest łagodne i podobne do tego, co Marta opisuje słowami „odsunięcie zasłony". Lęk, który zwykle towarzyszy myśli o matce, jakby zszedł o pół tonu. Klatka piersiowa, od miesięcy ściśnięta, rozluźnia się tak nagle, że Marta przez chwilę nie wie, co z tym zrobić — jak ktoś, kto po długim noszeniu ciężkiego plecaka zatacza się od własnej lekkości. To, co Marta uznaje za najważniejsze, nie jest euforią ani „odlotem", lecz dziwnym poczuciem, że wreszcie znalazła się w swoim własnym ciele.

Nie czułam, że jestem na haju. Czułam, że jestem u siebie. Po raz pierwszy od półtora roku mogłam pomyśleć o mamie i nie zacisnąć żołądka. Wciąż było mi smutno, ale to był taki smutek, który mieści się w człowieku, a nie wybucha.

Większość sesji to rozmowa: o szpitalu, o korytarzu, na którym czekała przez ostatnie trzy dni, o tym, czego nie powiedziały sobie pod koniec, o tym, jak ostatniego ranka matka chciała pić, a Marta nie była pewna, czy wolno jej podać wodę, i zawołała pielęgniarkę zamiast po prostu zwilżyć matce usta, drobiazg, który od półtora roku wracał do niej co kilka dni i odbierał oddech. O gniewie na ojca, który zniknął z pokoju, gdy było najtrudniej, i o tym, jak po pogrzebie nikt nie chciał o tym mówić. Marta podkreśla, że nie miała wizji ani „rozmów z matką", nie widziała świateł, nie miała doznań duchowych. Miała natomiast po raz pierwszy od dawna dostęp do własnych emocji bez kompulsywnego racjonalizowania, którym dotąd je dławiła. Płacz, który od miesięcy zatrzymywał się na poziomie gardła i tam zastygał w bólu, w końcu mógł przejść aż do końca.

Pamiętam, jak terapeutka zapytała, czego najbardziej żałuję. Zaczęłam mówić i nagle zorientowałam się, że płaczę bez tej strasznej kuli w gardle. Po prostu płaczę. To była ulga, której się nie spodziewałam.

W drugiej połowie sesji pojawia się też coś, czego Marta nie umie nazwać inaczej niż wdzięczność, nie do MDMA, lecz do matki, za bardzo konkretne sceny z dzieciństwa, których nie wspominała od lat. Terapeutka prosi, żeby je opisała, i Marta przez prawie godzinę opowiada o zwykłych rzeczach: jak matka zaplatała jej warkocz przed szkołą, jak gotowała rosół w niedzielę, jak czytała na głos z błędami, bo polski nie był jej pierwszym językiem. Sesja trwa około czterech godzin, z dwoma przerwami na wodę i krótki spacer po ogrodzie. Schodzenie jest spokojne, bez zjazdu, choć Marta opisuje typowe lekkie zmęczenie wieczorem i wieczorną kąpiel, po której zasypia bez snów po raz pierwszy od miesięcy. Najważniejsza praca dzieje się jednak w trzech sesjach integracyjnych w kolejnych tygodniach: rozmowach o tym, co wyszło na sesji, co z tym zrobić, jak rozmawiać z ojcem, jak nie pozwolić, by olśnienie z gabinetu rozpłynęło się w codzienności i nie zostało po nim nic prócz wspomnienia „kiedyś czułam się lepiej".

Najgorsza była nie sama sesja, tylko trzeci tydzień po niej, kiedy poczułam, że to znowu odchodzi. Terapeutka powiedziała wtedy coś, co utkwiło mi na zawsze: „to nie ma w tobie zostać, to ma cię tylko dopuścić do siebie samej". Wtedy zrozumiałam, że MDMA nie jest lekiem. Jest kluczem, ale do drzwi, przez które i tak trzeba wejść samej.

Rok później Marta pisze, że żałoba nie zniknęła, ale przestała być murem.

Jedna sesja nie zrobiła ze mnie nowej osoby. Zrobiła to, że przestałam się bać własnego bólu. To wystarczyło, żeby reszta terapii w końcu zaczęła działać.

Ta relacja pokazuje MDMA w roli najbliższej obecnym badaniom klinicznym: mała dawka, jasny cel, doświadczona terapeutka i staranna integracja. Nie zastępuje psychoterapii, jest jej narzędziem. Tło naukowe i kliniczne, w tym wyniki badań fazy 3, omawia osobny tekst o MDMA w PTSD.

Wczesna terapia w 1984: praca z urazem po napaści

Marcela ma dwadzieścia pięć lat, jest Kolumbijką urodzoną w Medellín, mieszkającą w Stanach od wczesnej młodości. Pochodzi z rodziny, w której nie rozmawiano o emocjach: ojciec wychowany w przekonaniu, że uczucia są oznaką słabości, matka wydana za mąż w wieku piętnastu lat za człowieka dwadzieścia lat starszego, którego widziała raczej jako kolejnego ojca niż męża. W dzieciństwie Marcela była bardzo chora, przeszła porwanie w wieku czterech lat (zamknięto ją w worku z karaluchami, co zostawiło jej dożywotni lęk przed tymi owadami). Ma za sobą dwie próby samobójcze i hospitalizację psychiatryczną, podczas której doświadczyła tego, co nazywa „obojętnością" personelu: leczono ją tak, by przestała mówić o śmierci, nie po to, by zrozumieć, dlaczego o niej mówi. Relację spisuje siedemnaście lat po sesjach, w 2001 roku, ale opisywane wydarzenia pochodzą z 1984, z okresu gdy MDMA było jeszcze legalne w USA i używane przez niewielką grupę terapeutów w pracy z urazem. To rzadki dokument wczesnej terapii wspomaganej MDMA, na długo przed obecnymi badaniami klinicznymi.

Tłem dla sesji jest konkretne wydarzenie sprzed ośmiu lat, o którym Marcela nie mówiła nikomu. Krótko mówiąc: dwoje znajomych (mężczyzna o imieniu Mario i jego dziewczyna Joan) przez jakiś czas namawiało ją na narkotyki i seks; gdy odmówiła i poprosiła odźwiernego w bloku, by ich nie wpuszczał, Mario zaczaił się przed pracą, pijany. Ciągnął ją ulicą w stronę swojego mieszkania, mówiąc, że ją zabije; miał nóż w tylnej kieszeni. Marcela próbowała się ratować, łapiąc za rękę kilkuletnią dziewczynkę bawiącą się na ulicy. Mario zaczął ją dusić. Krzyk dziewczynki ściągnął przechodzącego mężczyznę, który Marię oderwał, ale ten, tracąc chwyt, wbił Marceli zęby w szyję. Marcela straciła przytomność. Ocknęła się w domu dziewczynki, z mokrą szmatką na szyi. Tygodnie później została też przez Mario i Joan zgwałcona we własnym mieszkaniu; po napaści zostawili ją z groźbą, że jeśli pójdzie na policję, wrócą ją zabić. Marcela nigdy nie zgłosiła sprawy. Czuła wstyd, winę, a nade wszystko pustkę, którą sama opisuje jako gorszą od bólu.

Pierwsza sesja odbywa się z jednym przewodnikiem, Ronem, w pokoju hotelowym w Waszyngtonie. Marcela bierze sto dwadzieścia pięć miligramów MDMA o 23:00, oczekując psychodelicznych wizji; zamiast tego efekt jest najpierw fizyczny: nogi ciężkie, jakby zdrętwiałe, głowa pełna. Po dwudziestu minutach zaczyna płakać, sama nie wie czemu, i przez resztę nocy opowiada Ronowi swoje życie po raz pierwszy w całości: chorobę z dzieciństwa, porwanie, ukrytą żydowską historię rodziny ze strony ojca, rewolucyjną młodość w Kolumbii, dwie próby samobójcze. MDMA daje jej dystans potrzebny, by mówić, ale nie wyciąga jeszcze wspomnienia napaści; tamto pozostaje za ścianą. Po sesji wraca depresja jeszcze silniejsza. Marcela ląduje w szpitalu, dostaje tabletki nasenne i przeciwdepresyjne, planuje samobójstwo. Ron prosi ją tylko o jedno: żeby zadzwoniła do jego przyjaciela Ricka, zanim coś zrobi. Marcela jedzie do Sarasoty na Florydzie.

Druga sesja, miesiąc później, w spokojnym mieszkaniu Ricka, z parą opiekunów — Rickiem i Flo. Znów sto dwadzieścia pięć miligramów MDMA, ale tym razem Marcela już wie, po co przyszła. Rick prosi ją, by przez dziesięć minut milczała i czuła, co dzieje się w jej ciele. Marcela później pisze, że ból zaczął wtedy działać jak fizyczna trucizna płynąca w żyłach, ale właśnie to milczenie pozwala jej w końcu wrócić do tego, czego nie powiedziała nigdy nikomu. Mówi o gwałcie sprzed ośmiu lat. Nie o szczegółach, lecz o tym, co zrobił z nią mechanizm, który ją przed tym chronił. To, co ujmuje najprecyzyjniej, dotyczy nie samej przemocy, lecz pustki, która po niej została, i którą znała znacznie gorzej niż sam ból.

Kiedy zostałam zgwałcona, najwyraźniej i najgroźniej zapamiętałam poczucie pustki. Nie czułam ani miłości, ani nienawiści do tych, którzy mnie skrzywdzili. Nie czułam nic ani do siebie, ani do samego życia. (...) Żyłam dalej, bo nawet nie zależało mi na tyle, żeby się zabić. Pamiętam, jak przechodziłam przez ulicę i myślałam: jeśli mnie potrąci samochód — dobrze. Jeśli nie — też dobrze.

Adam pomógł mi spojrzeć na całe to cierpienie, zobaczyć moje życie jako całość i lepiej je zrozumieć. O wiele gorzej jest nic nie czuć, niż czuć cokolwiek, nawet jeśli tym czymś jest smutek.

Najtrudniejsza jest sesja trzecia, tydzień później, w sobotę. Tym razem trzysta mikrogramów LSD plus mała, sześćdziesięciopięciomiligramowa dodatkowa dawka MDMA podana po dwóch godzinach. Marcela traktuje sesję jak przygotowanie do śmierci: porządkuje swoje rzeczy, pierze ubrania, kończy czytać książkę, pisze listy do bliskich, pakuje farby z nadzieją, że namaluje „swój ostatni, najlepszy obraz". Spodziewa się fizycznej śmierci. Zamiast niej dostaje cykl symultanicznych „śmierci" wewnętrznych: opisuje je jako cztery ekrany odtwarzane jednocześnie, każdy z inną sceną. Pustynia, w której ktoś ją zmusza do marszu, a samolot huczy nad głową tak, że uszy bolą. Zdeformowane ciało, w którym stopy są stopami słonia, a uśmiech Flo zamienia się w trupią czaszkę. Próba odnalezienia zmarłej babci, która zamiast spokojnej śmierci prowadzi Marcelę do wspomnienia szpitala psychiatrycznego i elektrowstrząsów, którym babcia była poddawana po stracie dwóch synów zastrzelonych przez policję.

Czwarty ekran jest najgorszy i najbardziej rzeczywisty. Marcela na nowo przeżywa moment, gdy Mario ją dusi na ulicy. Czuje jego ręce na szyi, mdłości, których nie może uwolnić wymiotami, ucieczkę sił z ciała. Słyszy w oddali własny krzyk o pomoc. Słyszy też głos Ricka, który mówi jej, że jeśli pozwoli tym dłoniom siebie zabić, będzie mogła pójść dalej. Tu zaczyna się fragment, który najwyraźniej pokazuje funkcję opiekunów. Po dawce MDMA podanej po dwóch godzinach Rick siedzi obok niej z dwoma kadzidełkami; ich końce delikatnie się stykają, gdy oboje poruszają nimi w rytm muzyki. Twarz Ricka zaczyna się dla Marceli zmieniać. Jego stopy i nogi nagle stają się stopami i nogami Mario; ciało napastnika nakłada się na ciało opiekuna. Ale głos pozostaje głosem Ricka. Marcela pisze, że jedyne, co ją trzymało, to to, że ciało wyglądało jak Mario, ale „umysł" pozostał Rickiem, i to do tego umysłu mogła się zwrócić o pomoc.

Rick mówił mi, żebym przyjrzała się jego stopom uważnie — żebym naprawdę zobaczyła, że choć wyglądają jak stopy Maria, nie są jego stopami. Wiedziałam, że nie są. Nie bałam się ciała, które mnie obejmowało, bo wiedziałam, że to ciało Ricka. Ale obecność Mario zabierała mnie z powrotem do tamtego dnia, kiedy on i Joan mnie zgwałcili.

W tym momencie Marcela zaczyna wymiotować. Opisuje to bez metafor: wymiotowanie staje się dla niej fizycznym sposobem wyrzucania z siebie czegoś, co ją zatruwało od ośmiu lat. „Wymiotowałam z duszy" — pisze. Rick zadaje jej wtedy pytanie, które ją zaskakuje: co jej się w Mario podobało. Ta perspektywa rozbija narrację o czystym potworze. Marcela przypomina sobie, że Mario potrafił być czuły wobec zwierząt, że karmił bezpańskiego psa na ulicy, że pomagał jej uwolnić kurczaka zaplątanego w drut. Ten kontrast, że te same ręce, które delikatnie pielęgnowały zwierzę, później prawie ją zabiły, wreszcie ją łamie. I właśnie wtedy ciało pozwala na wymioty.

Czułam ich ręce, które trzymały mnie w środku, niszczyły mnie, ale nie obchodziło mnie, czy umrę — bo wiedziałam, że jeśli ich wyrzucę, nie będą mnie już posiadać. Myślę, że mogłam wymiotować dlatego, że niczego już nie wypierałam — nawet tego, że ich kiedyś kochałam.

Po sesjach przychodzi praca, której MDMA nie zastępuje. Marcela podkreśla, że trauma nie znika, że nawet zostaje w niej „palący guzek w żołądku, którego nie udało się wyrzucić"; być może już zawsze tam będzie. Ale przestaje już rządzić jej życiem. Po latach zostawia refleksję, w której najmocniejsze jest przesunięcie: szpital wymieniony na przyjaciela, leki na odwagę.

Nie wychodzę ze szpitala z receptą na leki przeciwdepresyjne. Wychodzę od przyjaciela, z odwagą, by mierzyć się ze swoimi lękami.

Ta relacja pokazuje MDMA w roli, która dziś bada się w protokołach klinicznych: substancja obniża obronność na tyle, by można było wrócić do bolesnego materiału bez ponownej dysocjacji. Kluczowe są jednak detale, które dziś brzmią jak podręcznikowy opis dobrej pracy z urazem: para opiekunów, którzy się znają i się uzupełniają, długa relacja zbudowana przed sesją, fizyczny kontakt (dłoń Flo na stopie Marceli przez większość trzeciej sesji), pytania nie wyciągające wspomnień, lecz pozwalające je trzymać, i jasna rama, w której to, co wraca, ma gdzie wrócić. Bez tej ramy ta sama sesja mogłaby pogłębić uraz. Tło naukowe i kliniczne omawia osobny tekst o MDMA w PTSD, a o roli osoby trzymającej przestrzeń mówi artykuł o set i setting.

Trzy dni i sześć tabletek: bliskość na granicy

Ta relacja, sygnowana wspólnie jako Sweetpea & Hunnypie, jest pisana na zmianę przez oboje partnerów, co daje rzadką w tych zbiorach perspektywę kobiety i mężczyzny naraz. Trzeba od razu zaznaczyć, że to nie jest czyste MDMA: trzon doświadczenia stanowi LSD (pięć kwasów partnera i dwa partnerki na samym początku), a w kolejnych dniach dochodzi alkohol, marihuana i wciągana ketamina. MDMA pojawia się głównie na zejściu z pierwszej sesji i pełni wyraźną rolę integrującą: pozwala parze ułożyć w słowa to, co LSD wcześniej rozbiło. Mimo tego polifarmaceutycznego charakteru wątek bliskości fizycznej i tego, co stało się między nimi, jest tu na tyle centralny, że relacja dobrze pokazuje, jak różne substancje splatają się z seksualnością i więzią.

Para zaczyna od seksu w południe, na samym wejściu w trip, i to, jak sami później przyznają, okazuje się błędem. Po wspólnym orgazmie oboje od razu wpadają w ciężki, mdławy come-up: pokój wiruje, robi się gorąco, każde z nich biegnie osobno do łazienki i przez dziesięć minut próbuje wymiotować na sucho. Dopiero co byli intymnie złączeni, a teraz nagle są osobno, fizycznie chorzy. To rozdarcie staje się głównym motywem całej sesji. Wracają do łóżka, układają się w pozycji, w której on siedzi po turecku, a ona owija nogi wokół jego talii; trzymają się tak długo, patrząc sobie w oczy, aż wydaje im się, że ich twarze zaczynają się wzajemnie przenikać. Mają obraz, że są ze sobą jak puzzle, że dopiero razem tworzą jedną pełną istotę.

Problem zaczyna się dopiero, gdy się rozłączają. On opisuje to później jako moment, w którym jej twarz nagle stała się ostro narysowana, a on sam zaczął się czuć „rozmyty", jak postać z bajki, której kontur drży: niedopasowany, niewart tej, z którą przed chwilą się stapiał. Z tego rośnie u niego głęboki lęk, że nie pasuje, że jest źle zbudowany, że ona za chwilę go odrzuci. Próbuje się przytulać czołem do jej czoła, mówić „wejdź we mnie", odzyskać sklejenie, ale czuje, że nic nie pasuje. Osuwa się na kolana obok łóżka, a w jego głowie ego rozszerza się do rozmiarów kosmosu: czuje się rozsiany po pustej czarnej przestrzeni, daleki od wszystkiego. Z punktu widzenia jej partnera od strony zewnętrznej wygląda to inaczej i znacznie groźniej: on przestaje mówić, przestaje reagować, jego ciało zastyga.

Mój partner pochylił się lekko, a ja dotknęłam jego dłoni; jego palce po prostu prześlizgnęły się przez moje i w tej chwili poczułam, jakby cały mój świat został rozdarty. Zaczęłam szlochać i krzyczeć do niego, żeby się odezwał.

Stan trwa, według późniejszego ustalenia, około dwóch godzin, choć dla niej dłuży się bez końca (przez całą sesję obsesyjnie patrzy na zegar). Próbuje wszystkiego: kładzie głowę partnera sobie na kolanach, gładzi go po włosach, krzyczy, raz uderza go w twarz w nadziei, że to go „obudzi". Bezskutecznie. Wkłada mu palce do ust, żeby napoić go wodą; on przy czwartej próbie zaciska zęby i mocno ją gryzie, ale poza tym nie reaguje. Ona zaczyna sięgać po telefon, żeby wybrać numer alarmowy; potem włącza komputer i szuka kogoś, kto byłby online. W końcu dzwoni do wspólnego znajomego, doświadczonego, który tłumaczy jej, żeby pozwoliła partnerowi z tego wyjść samemu, że to nie wymaga karetki. To ten telefon (przekazany do ucha partnera) staje się punktem zwrotnym: on, w swoim głębokim wewnętrznym odlocie, słyszy nagle „cześć, w porządku?" jako głos astronauty w hełmie z radia, dochodzący z innego punktu wszechświata. To zaczyna go powoli wciągać z powrotem.

Uświadamia sobie, że oboje są zmęczeni, ale całi. Rzuca tylko „jestem zdezorientowany" i to wystarcza, by ona w końcu uwierzyła, że wrócił. Płaczą razem, godzinami siedzą obok siebie i rekonstruują, co właściwie się stało. To właśnie wtedy, kilka godzin później, około szóstej rano, wciągają pierwszą kreskę MDMA z kryształu. Efekt jest natychmiastowy: para mówi, że dwie substancje synergizują perfekcyjnie. Splątanie i lęk LSD zostają zdjęte; pamięć i emocje z poprzednich godzin nagle dają się sformułować w słowach. Rozmowa, która wcześniej rwała się i zatrzymywała, zaczyna płynąć; kończą sobie wzajemnie zdania. To MDMA, wzięte na zejściu z LSD, pełni rolę pomostu integracyjnego.

Nagle przyszło mi do głowy, że razem jesteśmy jedną kompletną istotą, że oboje składamy się nawzajem na siebie, że potrzeba nas dwojga, by każde z nas było pełne. Powiedziałem: „Nigdy nie zdawałem sobie sprawy, jak wiele ciebie składa się na mnie".

Później wracają do seksu, ale w zupełnie innej dynamice. Tym razem nie ma rozdzielenia. Oboje opisują, że MDMA połączone z resztkami LSD daje im rzadkie połączenie: pełną kontrolę nad ciałem i jednocześnie zniesienie barier. Ona pisze, że doświadczenie energii płynącej w górę kręgosłupa przypominało jej później to, co w tradycji tantrycznej nazywa się kundalini, choć nazwę poznała dopiero po sesji. Akt trwa około dwóch godzin, ona przeżywa wielokrotne orgazmy, on jest w stanie utrzymać erekcję i utrzymywać kontrolę nad orgazmem do końca. Opisują to jako wyjątkowo czułe, nie jako popis seksualny, ale jako fizyczne dopowiedzenie tego, czego nauczyli się o sobie w nocy.

Drugi i trzeci dzień są spokojniejsze: jeszcze kwas (ale w mniejszych dawkach), ketamina o świcie trzeciego dnia (cztery duże kreski, ze strony partnera spowodowały k-hole na dziewięćdziesiąt minut), wspólne picie szampana, dawanie sobie nawzajem masażu, spacer do miasta i kino, w którym idą na „Gnijącą pannę młodą". On opisuje, że ketamina „zapakowała go z powrotem w rzeczywistość" łagodnie, bez szoku. Ona wraca często do jednego obrazu: leży zawinięta w kołdrę i koc tak ciasno, że wygląda jak gąsienica, a partner odsuwa kołdrę z jej twarzy, całuje ją i łechta pod brodą; ma wtedy przytłaczające poczucie, że jest niemowlęciem w wózku, o które ktoś dba do końca.

Wnioski pary są dwojakie. Z jednej strony nazywają te trzy dni jednym z najgłębszych doświadczeń, jakie ich połączyły; sami zaznaczają, że teraz rozumieją, dlaczego MDMA i LSD były kiedyś używane w terapii par. Z drugiej trzeźwo wskazują konkretny błąd, który wszystko uruchomił: seks na samym wejściu w silny trip. Oboje twierdzą, że to właśnie zbyt szybkie zlanie się w jedną istotę spowodowało, że po orgazmie i rozłączeniu każde z nich poczuło się dosłownie niekompletne. Łączenie wielu substancji naraz wzmacniało zaś każdy efekt, i każdy błąd.

Jeden dzień, który wszystko zmienił

To najtrudniejsza relacja w całym zbiorze i jedyna opowiedziana z perspektywy świadka, a nie samego biorącego. Autor, podpisany jako Dipset, ma dziewiętnaście lat, kończy liceum, jest sportowcem — bodybuilder i futbolista, dostał się już do college'u. Pisze tę relację z konkretnego powodu: żeby zrzucić z piersi dzień, o którym sam nie potrafi myśleć bez lęku. Ma za sobą około czterdziestu pięciu sesji z MDMA, często po pięć–sześć tabletek w noc, bez poważnych skutków ubocznych. W stałej paczce ma pięciu, sześciu kumpli, z którymi bierze; dostawca jest sprawdzony, tabletki, według niego, są od dłuższego czasu czyste. Wszystko to ma znaczenie, bo Dipset namawia na pierwszą sesję przyjaciela, którego nazywa Mattem, sam wierząc, że substancja przyniesie mu „duchowe przebudzenie".

Matt jest podręcznikowo złym setem dla MDMA, choć nikt z grupy nie używa wtedy tego słowa. Ma dziewiętnaście lat, jest mistrzem stanowym w zapasach, wyrzuconym z drużyny za uderzenie sędziego w twarz. Bije się o byle co. Jest w głębokiej depresji po rozstaniu z dziewczyną. W wieku trzynastu lat odbywał karę w ośrodku poprawczym dla nieletnich; nikt z grupy nie wie, co się tam wydarzyło. Dipset opisuje go jako dobrego przyjaciela, ciężko pracującego, z planami pójścia do lotnictwa, ale o krótkim zapalniku, który zawsze trzeba kontrolować. Wieczorem zaczynają u kumpla, Nate'a, w mieszkaniu, w którym wszyscy się dobrze czują. Czworo bierze: Dipset, Alex, Ben i Matt. Każdy łyka po dwie białe tabletki „Roses" o szóstej wieczorem.

Pierwsza pół godziny przebiega normalnie. Dipset, Alex i Ben czują czyste, łagodne wejście. Matt początkowo wydaje się tylko trochę nieswój. Dipset zauważa, że jest „nieco niekomfortowy", ale skoro reszta czuje się świetnie, nie przejmuje się tym. Około siódmej Matt nagle wychodzi na zewnątrz, gdzie Alex, Ben i Dipset palą papierosa. Płacze. Płacze ten sam Matt, który nigdy w życiu nie pokazał łez. Dipset go sadza. To moment, w którym MDMA wydobywa na wierzch coś, na co nikt nie był przygotowany. Matt mówi grupie, że w wieku trzynastu lat, w ośrodku poprawczym, został zgwałcony przez członka personelu, i że bije się tak ciągle dlatego, że tylko bójka daje mu poczucie, że jeszcze jest mężczyzną. Nigdy wcześniej nikomu tego nie powiedział.

Reakcja Dipseta, taką jaką sam opisuje, jest tym, czego potrzebowałby ktoś, kto właśnie wyrzucił z siebie taką rzecz: bez oceny, z większym szacunkiem niż wcześniej. Ale samej substancji nie da się już cofnąć, a Matt zaczyna oscylować między dwoma stanami: chwilową ulgą, w której przyjmuje, że przyjaciele go nie odrzucają, a skrajnym gniewem wobec siebie. Bije się pięściami po twarzy z taką siłą, że jedno oko zaczyna mu puchnąć. Próbuje wskoczyć pod samochód jadący ulicą. W tym samym czasie Dipset orientuje się, że Matt ma w kieszeni drugą tabletkę. Próbują mu ją odebrać. Matt zostaje wrogi, chce się bić. W końcu obiecuje, że tabletki nie weźmie, że tylko ją „potrzyma w kieszeni". Po krótkim spacerze wraca z grupą do mieszkania. Tam okazuje się, że drugą tabletkę połknął po drodze.

Piętnaście minut później stan fizyczny załamuje się dramatycznie. Nogi Matta zaczynają drżeć w sposób, którego nie potrafi zatrzymać. Jedno oko ma już praktycznie zamknięte od uderzeń. Gałki oczne uciekają w tył. Szczęka pracuje, jakby żuł gumę, choć w ustach nic nie ma: Dipset i Alex słyszą, jak pęka ząb od tego zgrzytania. Matt nie utrzyma szklanki, woda spływa mu z ust. Dezorientacja jest tak głęboka, że Matt zaczyna mylić przyjaciół z osobami z przeszłości: pyta Dipseta, czy jest jego ojcem, dlaczego porzucił jego i mamę. Mówi do niego jak do byłej dziewczyny, że ją kocha, z drżącymi nogami i gałkami uciekającymi w tył głowy. To trwa około dwudziestu pięciu minut, zanim drżenie zaczyna zwalniać.

Około pół do dziewiątej Matt na chwilę wraca do siebie i mówi, że chce wstać. Stoją go na nogi. Spogląda w światło lampy i pada na podłogę, znów bełkocząc o ojcu. Dopiero po dziewiątej zaczyna w przebłyskach rozumieć, gdzie jest i co się stało. Dipset wraca do domu, wyczerpany, świadomy, że to, co Matt wyznał, prawdopodobnie i tak rozejdzie się dalej. Ale najgorsze nie wydarzyło się tego wieczoru. Wydarza się przez następne tygodnie.

Ten dzień udowodnił mi, jak potężnie silne naprawdę jest ecstasy. Tak jak mówiłem, wcześniej brałem dużo X, jakieś czterdzieści pięć razy, brałem po pięć, sześć tabletek wielu różnych nocy prawie bez żadnych skutków ubocznych. (...) Ale po tamtym dniu zacząłem je odczuwać i odczuwam je nadal.

Następnego wieczoru Matt dzwoni do Dipseta i mówi, że właśnie wziął trzy tabletki, błagając, żeby pozostali jego przyjaciółmi. Dipset krzyczy na niego i każe mu nigdy więcej tego nie robić. Następnego dnia w szkole Matt znów jest na MDMA, wziął rano, przed lekcjami. Rozmowa z nim, pisze Dipset, była jak rozmowa z zombie. W ciągu trzech tygodni Matt staje się „kompletnie nieobecny". Zaczyna się włamywać do domów, w tym do mieszkań ludzi, którzy próbują dalej być jego przyjaciółmi. Dipset spotyka go po dwóch miesiącach w lokalnym punkcie: Matt właśnie okradł dwóch lokalnych gangsterów, którzy są o krok od pobicia go. Dawny Matt złożyłby ich obu na podłodze bez wysiłku. Ten Matt płacze, błaga, żeby go nie krzywdzili. Dipset i jego znajomi go w tej chwili wyciągają. To ostatni raz, kiedy się widzą. Matt wkrótce trafia do więzienia za włamania.

Dzieciak, który był na drodze do lotnictwa, niezwykle ciężko pracujący i ogólnie po prostu dobry przyjaciel, był teraz duchem.

Trauma sięga też samego narratora. Konkretna piosenka, „One Blood", grała w najgorszym momencie, gdy Matt leżał z drżącymi nogami i uciekającymi gałkami oczu. Do dziś, gdy Dipset ją słyszy, wracają tamte emocje. Opisuje to bardzo konkretnie: nie jako wspomnienie, ale jako falę, która uderza w niego jak pociąg, jakby sam znów był na haju, jakby wszystkie tamte uczucia wracały naraz. Każda drobna rzecz, która mu go przypomina, wywołuje to samo. Z czasem słabnie, ale po sześciu miesiącach od tamtego dnia wciąż przychodzi.

Ta relacja nie jest argumentem za tym, że MDMA „rujnuje życie" każdemu, kto je weźmie. Sam Dipset zaznacza, że wcześniej brał ją bezpiecznie czterdzieści pięć razy. Jest natomiast bardzo wyraźnym obrazem tego, co może pójść źle, gdy spotykają się trzy rzeczy naraz: zły stan psychiczny (depresja, ukryta trauma z dzieciństwa, której nikt nie zna), brak jakiegokolwiek przygotowania i wsparcia (grupa znajomych w mieszkaniu, którzy chcą iść na imprezę), i redozowanie w środku kryzysu (połknięcie drugiej tabletki, gdy stan już zaczynał się rozsypywać). Każdy z tych trzech elementów dało się wcześniej zauważyć. Żadnego z nich nie umiał wtedy nazwać dziewiętnastoletni Dipset. O tym, jak reagować, gdy doznanie idzie w złą stronę, mówi poradnik pomocy przy trudnym tripie.

Wcześniejsze relacje (o niskiej dawce w samotnym pokoju, bractwie, kochankach, sesji po rozstaniu i starszym małżeństwie) znajdują się w części pierwszej. Kolejne, od niecierpliwego przedawkowania po bad trip w klubie, w części drugiej.

Podstawy farmakologii, dawkowania, neurotoksyczności i bezpieczeństwa opisuje artykuł o podstawach MDMA. O tym, jak sprawdzić skład tabletki czy kryształu, mówi tekst o testowaniu substancji, a rolę nastawienia i otoczenia omawia artykuł o set i setting. Kliniczne zastosowanie substancji omawia badanie fazy 3 nad MDMA w PTSD.