LSD — trip raporty #1

Trip raporty pokazują to, czego nie da się przekazać tabelą dawek: że przebieg zależy od stanu psychicznego, otoczenia i intencji, czyli od set i setting. Tu znajdziesz relacje pozytywne: zachwyt na kampusie o świcie, sceptyczną ciekawość w lesie sekwojowym, otwarcie zmysłów z kochankiem, nieoczekiwane przepracowanie traumy i mistyczny kontakt z czymś przekraczającym codzienne „ja". Część druga przynosi kolejne relacje, w tym dwa trudne przebiegi jako ostrzeżenie.

Spokojny zachwyt: las, znajomi, natura

Autorka od początku pobytu na uczelni chciała spróbować psychodeliku, ale przez całe studia nie miała okazji. Szansa pojawia się dwa dni przed ukończeniem studiów, kiedy znajoma dzwoni po południu i mówi, że jedzie do dilera. Wieczorem zbiera się pięcioro ludzi, większość z doświadczeniem z innymi psychodelikami, a ona z pierwszotryperskim entuzjazmem bierze pierwszą bibułkę o dziesiątej w nocy. Godzinę i kwadrans później, kierując się słynnym „chyba nie działa", bierze drugą i ta decyzja okazuje się trafna.

Kampus jest pusty: dwa dni przed ceremonią ukończenia, bez imprez, bez przechodniów. Szóstka rusza na eksplorację wyludnionych ogrodów. Pierwsza wyraźna fala przychodzi przy wejściu do camera obscury, małej ciemnej komnaty w jednym z ogrodów. Ktoś wyciąga zepsute świecące bańki mydlane: ciecz przelewa się z fiolki prosto w dłonie autorki i coś się przełącza.

W złożonych dłoniach widzę fraktalne linie w cieczy. Zdaję sobie sprawę, że dosłownie nie ma końca temu, co mogę w niej zobaczyć. Wpatruję się w świecącą pomarańczową nieskończoność. Fraktale stają się małymi wycinkami organicznego i syntetycznego życia. Mam wrażenie, że trzymam w dłoniach cały wszechświat.

Kiedy jeden ze znajomych chlapie resztą cieczy po ścianach, ciemna komnata wypełnia się świecącymi plamami. Przez kilka minut traci poczucie miejsca i czasu, stojąc w środku „kosmosu". Ego-death, którego wcześniej obawiała się po lekturze raportów, przychodzi łagodnie i nie budzi lęku.

Kulminacją jest chwila nad strumieniem na drugim końcu kampusu, gdzie wszyscy idą zmyć z dłoni bańkową ciecz:

Gdy zanurzam dłonie w strumieniu, przeżywam niemal religijne doświadczenie. Jako osoba praktykująca cześć dla natury, jest to jedna z najgłębszych i najbardziej znaczących chwil w moim życiu. Czuję się jak przy ołtarzu jakiegoś boga wody. Chyba cicho przy tym płaczę.

Reszta nocy to wędrówka między akademikami, wspólne rozmowy na podłodze, muzyka, guacamole zjedzone o czwartej w nocy i wschód słońca na dachu z przyjaciółką. Autorka nie śpi tej nocy wcale: o 7:30 wychodzi na próbę do ceremonii i dopiero w silnym słońcu czuje, jak doznanie wygasa.

Finał nie jest bezchmurny. Cztery godziny po powrocie z kampusu pakuje mieszkanie w obecności całej rodziny, włącznie z bardzo energicznym małym bratem, i przez godzinę nie może przestać płakać. Mimo to podsumowuje całość entuzjastycznie. To dobry przykład doznania, w którym znane bezpieczne otoczenie, spokojna i doświadczona grupa oraz właściwy moment (koniec ważnego rozdziału życia) pozwalają przejść nawet przez głębokie rozpłynięcie ego bez lęku.

Sceptyk w lesie sekwojowym

Lee T. przez prawie rok czytał o psychodelikach, słuchał podcastów i konsultował się ze znajomymi, zanim w chłodną lutową sobotę zabrał żonę Heidi w Lasy Sekwojowe z dwójką trzeźwych opiekunów, by wziąć swoją pierwszą bibułkę. Nastawienie i otoczenie były przemyślane do ostatniego szczegółu: w chacie zamiast ostrych żarówek wisiały lampki choinkowe, na ścianach druki Van Gogha i Moneta, lodówka pełna przekąsek.

Pierwsze efekty (oddychający ręcznik w łazience, sinawe żyłki na dłoniach) przyjmuje z ciekawością, nie z lękiem. Gdy siadają przed chatą na tarasie otoczonym gigantycznymi sekwojami, w korze drzew zaczyna dostrzegać twarze. Nie budzi w nim to niepokoju: wie, że to umysł płata mu figle, i właśnie dlatego doznanie jest fascynujące, a nie przerażające.

Drzewo było pełne twarzy. Dosłownie wszędzie. Wyrzeźbionych w drewnie. Twarze w twarzach, a w nich ukryte kolejne twarze. Nie wyglądały jak „prawdziwe twarze" — miały jakość wyrzeźbioną, spartańską, klasycznie silną, wykutą w kamień. Szczegółowe, pionowe hieroglify.

Tę samą wizję (wyrzeźbionych spartańskich wojowników) widzi chwilę później w fałdach plandeki przykrywającej drewno na opał. Obserwacja, że ten sam wzorzec pojawia się w różnych miejscach, utwierdza go w przekonaniu: to jego umysł tworzy obrazy, nie substancja „pokazuje" mu coś zewnętrznego. I właśnie ta świadomość sprawia, że doświadczenie jest dla niego jeszcze bardziej interesujące.

Z Heidi siedzą w sypialni i wpatrują się w Gwiaździstą Noc Van Gogha. Obraz się porusza: chmury przepływają, niebieski błysk migocze w wirujących wiatrach, niebo żyje w ciągłym przepływie. Potem kładą obrazy, liczą do trzech i razem patrzą na obraz zimowej chaty na wzgórzu wiszący na ścianie. Rama nabiera neonowego fioletu i zaczyna się skręcać jak trójwymiarowy obiekt.

Kulminacja nie jest wizualna. To chwila na sofie przy muzyce zespołu Love. Zamknięte oczy, syntetyczne kolory i nagłe zrozumienie, którego nie potrafi do końca opisać:

Miłość nie była uczuciem. Była miejscem. Celem podróży. Wszystko prowadziło moją świadomość do miejsca o nazwie Miłość.

Charakterystyczne dla Lee jest zakończenie: nie czuje się odmieniony. Nie wierzy, że drzewa mają dusze. Nie przypisuje temu, co widział, żadnego metafizycznego znaczenia. „To po prostu sprawia, że chcę zanurzyć się głębiej." I absurdalny epilog: cała wzniośle filozoficzna rozmowa z Heidi o głębi świadomości i eksplozjach doznania okazuje się rozmową o kwaśnych Skittlesach, które Heidi gryzła w tym samym czasie.

Zmysły otwarte na oścież

Autor, opisujący się jako ktoś z kilkuletnim doświadczeniem z psychodelikami, decyduje się na sesję w domu razem z partnerką K., z którą jest od ponad roku. Warunki są starannie dobrane: piątek po południu, żaden z nich nie musi nigdzie wychodzić do poniedziałku, znane i ciche otoczenie, żadnych gości. Każde bierze jedną bibułkę, owijają je w kawałek chlebka i popijają sokiem. Nie mają szczegółowego planu poza tym, żeby być razem.

Przez pierwszą godzinę siedzą na dywanie i słuchają muzyki. Pierwsze sygnały są subtelne: kolory na ścianie jakby nasycają się, a biel sufitu wydaje się głębsza niż zwykle. Potem K. kładzie głowę na kolanach autora i oboje milczą przez długi czas. Wtedy autor czuje to po raz pierwszy.

Jej włosy spoczęły na moich udach i poczułem każdy kosmyk z osobna. Nie był to dotyk, lecz coś więcej — każdy włos miał własne ciepło, własne napięcie. Przesunąłem dłoń powoli i poczułem, że czas rozciąga się razem z tym ruchem.

W pewnym momencie K. wstaje, żeby przynieść wody, i autor po raz pierwszy widzi ją w ruchu pod LSD. Sposób, w jaki porusza się po pokoju, wydaje mu się niezwykły: każdy krok jest pełny, świadomy, zaokrąglony. Wraca z wodą i siada naprzeciwko niego. Patrzą na siebie przez chwilę, która subiektywnie trwa może trzy minuty, a może kwadrans.

Patrzyłem na jej twarz i nie widziałem już twarzy, jaką znam. Widziałem twarz jako twarz — skórę, mimikę, napięcie mięśni pod spodem. Potem zobaczyłem ją całą naraz: lęki i śmiech, lata przed nami, coś bardzo starego. Zawstydziło mnie to jak nieoczekiwana łaskawość.

Zaczęli się całować i nie było tu nic nagłego. Wszystko działo się powoli, z uwagą, jakby każda chwila wymagała pełnej obecności. Autor opisuje, że myśl o pośpiechu po prostu nie przychodziła do głowy — nie dlatego, że ją blokował, ale dlatego, że nie miała gdzie się wcisnąć.

Rozebraliśmy się nawzajem i dotyk jej skóry był tak silny, że przez chwilę nieruchomiałem po każdym muśnięciu. Nie było żadnej hierarchii strefy erogennej i reszty ciała. Jej ramię było tak samo naładowane jak wewnętrzna strona uda. Nie wiedziałem, gdzie się zatrzymać, więc się nie zatrzymywałem.

Seks trwał bardzo długo — przynajmniej tak im się wydawało, choć zegar, gdy na niego spojrzeli po wszystkim, pokazywał zaledwie niecałe dwie godziny. Autor opisuje, że w pewnym momencie stracił poczucie, gdzie kończy się jego ciało, a zaczyna jej.

Leżeliśmy tak spleceni, że nie rozumiałem, czyje to nogi, czyje ręce. Oddychała, a ja czułem ten oddech w swoich żebrach. Miałem wrażenie, że jesteśmy jednym organizmem z dwoma punktami widzenia — jakby to samo ciało oglądało się z dwóch stron jednocześnie.

Orgazm, kiedy przyszedł, był dla niego mniej ważny niż wszystko, co go poprzedzało. Opisuje go jako jedno z wielu intensywnych doznań tej nocy, nie jako cel.

Szczyt był po prostu kolejną falą, nie końcem. Nie czułem ulgi, lecz kontynuację. Jakby orgazm był jedną z wielu rzeczy, które się dzieją, zamiast rzeczą, po której coś się kończy.

Po wszystkim leżeli razem w ciszy, a potem K. zasnęła, a on słuchał jej oddechu przez kolejną godzinę. Rano, przy kawie, powiedzieli sobie, że to była najlepsza noc od lat. Nie dlatego, że zaszło coś wyjątkowego, ale dlatego, że przez kilka godzin żadne z nich nie było nigdzie indziej.

Ta relacja pokazuje, jak LSD — w odróżnieniu od MDMA — nie tyle wzmacnia empatię, co wyostrza percepcję taktylną i spowalnia czas do stopnia, w którym zwykły dotyk staje się nieporównywalny z trzeźwym odpowiednikiem. O tym, jak substancja wpływa na popęd i sprawność, szczegółowiej mówi artykuł o podstawach LSD.

Pierwszy raz pary i nieoczekiwane przepracowanie

Autorka (podpisuje się jako HippieGirl) i jej chłopak przez długi czas bali się mitów o LSD: że powoduje krwotok mózgu, że niszczy psychikę. Kiedy substancja trafiła im do rąk wraz z przyjaciółmi, postanowili zrobić research i sprawdzić, ile z tych historii jest prawdą. Znaleźli w nich głównie propagandę. W środku tygodnia kupują po dwie dawki i ustalają, że decyzję podejmą w czwartek wieczór na piątek. W piątek mają dobry dzień: spokojny, bez stresu, w dobrym nastroju. Trzeźwy przyjaciel zgadza się być opiekunem.

O dziesiątej wieczorem zaczyna się sesja. Pierwsza godzina upływa na zbieraniu wokół siebie rzeczy, które autorka kocha: plakatu Jimiego Hendrixa, różowego pluszowego flaminga, starego pluszaka, którego ma od dziecka. Tego ostatniego przytula jak niemowlę.

Potem przychodzi nieoczekiwany, głęboko emocjonalny moment. Bez żadnego widocznego powodu zaczyna płakać z wdzięczności za własne życie:

Zdałam sobie sprawę, że mam wspaniałe życie i że tak bardzo mi się poszczęściło. Cztery lata wcześniej zostałam zgwałcona i w tym momencie tripu zaczęłam mówić chłopakowi, że to nie ma już dla mnie żadnego znaczenia ani wpływu na mnie.

Reszta wieczoru przynosi coraz głębsze wizje: dywanowe włókna wyglądają jak pełzające larwy, sufitowy tynk zamienia się w perłowe motyle, pluszaki zaczynają wyglądać jak żywe dzieci. Na zewnątrz, w świetle latarni, gałęzie drzew rozkwitają jak kwiaty. Autorka czuje się małą dziewczynką, jej chłopak wygląda jak mały chłopiec z nieproporcjonalnie dużą głową i oczami.

W środku nocy przychodzi jednak gwałtowny kryzys. Na drodze powrotnej do budynku autorka nabiera absolutnego przekonania, że śledzą ją policjanci. Zaczyna biec, wymiotuje na korytarzu, wpada do mieszkania w panice, przekonana, że zostawiła ślad prowadzący wprost do jej drzwi. Opiekun i chłopak przez czterdzieści minut spokojnie przekonują ją, że żadnej policji nie ma. Skutecznie: kiedy przez godzinę nikt nie puka do drzwi, panika odpuszcza.

Reszta nocy mija na rysowaniu razem, pisaniu teorii na kartkach, oglądaniu Żółtej Łodzi Podwodnej wielokrotnie z rzędu. O 5:48 autorka gotuje dla całej trójki wielki wspólny talerz jajek, tostów i mielonego. O wschodzie słońca świecą latarkę UV na pokój, obserwują, jak bransoletka zmienia kolor z żółtego na różowy i z powrotem. Całość oceniają jako jedno z najlepszych doświadczeń w życiu. Oboje mieli wcześniej depresję: po sesji objawy nie wracają przez tygodnie. Autorka zaznacza jednak, że do pełni normalności wrócili dopiero po czterech dniach. Ta relacja pokazuje dwie rzeczy naraz: jak psychodelik potrafi nieproszony wydobyć dawną traumę i przynieść ulgę, oraz jak bardzo obecność trzeźwej, spokojnej osoby zmienia bieg trudnego momentu.

Mistyczny przebieg: „obecność wyższej mocy"

Autor (podpisujący się jako LucidStudies) ma już za sobą kilka rozczarowujących doświadczeń z LSD z tanich, słabych bibułek. Kiedy trafia na droższe „bicycle prints" z Europy postanawia sprawdzić, do czego LSD naprawdę jest zdolne. Zaprasza przyjaciela C, doktoranta z podobnymi zainteresowaniami, który nigdy wcześniej nie brał długodziałającego psychodeliku.

Wczesnym popołudniem obaj biorą po jednej bibułce. Po pięćdziesięciu pięciu minutach, gdy efekty są minimalne, decydują się na drugą. To błąd w ocenie: nie wzięli pod uwagę, że te bibułki potrzebują więcej czasu. Efekt przychodzi z podwójną siłą.

• 13:20 — C jest całkowicie pochłonięty doznaniem.
• 13:30 — obaj mają rozognione twarze i czują silny ucisk pod skórą. Autor pyta przyjaciela, co czuje. „Euforię. Nie spodziewałem się tego, ale… jest naprawdę silna."
• 14:00 — C wychodzi z pokoju z przerażeniem na twarzy: „O kurwa." Autor: „Tak, wiem. Świat nie jest taki sam jak wczoraj, prawda?" C szeptem: „…nie, nie jest."
• 14:30 — doznanie osiąga szczyt. Potem wszystko, co dałoby się ująć w osi czasu, się urywa.

Nie było już żadnych punktów czasowych. Nie było mierzalnego czasu, żeby je z niego robić. Tylko wieczność zachwytu. Zachwyt, jednym słowem, był dominującym efektem tej substancji. Dlaczego dojrzały, inteligentny student ponuro skulił się pod kocem na sofie na wiele godzin? Zachwyt. Dlaczego przez te same godziny gapiłem się w przestrzeń, nie ważąc się powiedzieć ani słowa? Byłem w zachwycie.

Siedzą w ciszy przez wiele godzin, każdy zatopiony w muzyce lub w ciemności pod kocem. C relacjonuje później, że przy każdej piosence czuł się jak na żywym koncercie, rozumiejąc dokładnie, co muzyk miał na myśli (na głębszym poziomie niż kiedykolwiek). Euforia jest tak silna, że staje się trudna do zniesienia: oscylują między chęcią, żeby ją przyjąć, a nadzieją, że wreszcie minie. C ma przez cały czas drobne dolegliwości żołądkowe, autor wcześniej zwymiotował. Efekty utrzymują się czternaście godzin.

Wieczorem autor zatrzymuje się przed obrazem w salonie: portret Francuzki na rowerze, balansującej na Księżycu na tle głębokiego granatowego nieba. Niebieski jest przesycony emocją, twarz kobiety wydaje się nienaturalnie prawdziwa.

C wyjeżdża po jedenastej, niemal tak samo wstrząśnięty jak o 14:30. Autor wieczorem tuli się z dziewczyną i opowiada jej, czym dla niego jest doświadczenie duchowe. Płacze. Mówi, jak bardzo jest wdzięczny za to, że żyje.

Wyobraź sobie, że całe życie czekasz, by zadać Bogu kilka ważnych pytań. Pewnego dnia staje przed tobą, a jest tak dziwny, potężny i piękny, że nie śmiesz nawet otworzyć ust. Możesz tylko patrzeć w zachwycie, wiedząc, że odpowiedzi nie mają znaczenia.

Tego rodzaju przebieg, z poczuciem kontaktu z czymś absolutnie przekraczającym codzienne „ja", w nowszych badaniach klinicznych bywa klasyfikowany jako „doświadczenie mistyczne" i konsekwentnie wiązany z trwalszą zmianą nastawienia po sesji.

Kolejne pięć relacji — terapia uzależnienia od opiatów, polski głos z polany, wyważona retrospektywa wieloletniego użytkownika i dwa trudne przebiegi — znajdują się w części drugiej.

Podstawy farmakologii, dawkowania, form i bezpieczeństwa opisuje artykuł o podstawach LSD. O tym, jak nastawienie i otoczenie kształtują przebieg, mówi tekst o set i setting.